கரும்புத் தோட்டத்தின் அழகிய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்

 அந்த கிராமத்துக்கு வெளியே போகும் மண் சாலை முழுக்க மாலை சூரியன் சிவப்பாக படர்ந்திருந்தது. அந்த சாலையின் இருபுறமும் முடிவே தெரியாத அளவுக்கு கரும்புத் தோட்டங்கள். காற்று அடிக்கும் ஒவ்வொரு நேரமும் கரும்புகள் அசைந்து “சஷ்ஷ்… சஷ்ஷ்…” என்று ஒரு விசித்திரமான இசை எழுப்பும். அந்த சத்தத்தைக் கேட்டாலே அருணின் மனசு அமைதியாகி விடும்.

அருண் நகரத்தில் வேலை பார்த்தவன். கணினி முன்னாடி தினமும் பத்து மணி நேரம் உட்கார்ந்து வேலை பார்த்து பார்த்து வாழ்க்கையே ஒரு மெஷின் மாதிரி ஆகி விட்டது. சம்பளம் இருந்தது. பெரிய அலுவலகம் இருந்தது. ஏசி இருந்தது. ஆனால் மனசுக்கு அமைதி இல்லை. இரவு தூக்கம் கூட சரியாக வராது. சின்ன விஷயத்திற்கே கோபம் வரும். முகத்தில் சிரிப்பு குறைந்து போனது.

ஒரு நாள் அவன் திடீரென்று முடிவு செய்தான்.

“இப்படி வாழ்ந்தா நானே என்னை மறந்து போயிடுவேன்…”

அதற்குப் பிறகு இரண்டு வார விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு தன் சொந்த கிராமத்துக்கு வந்தான்.

அவன் கிராமம் மதுரை மாவட்டத்துக்கு அருகே இருந்த ஒரு அழகான ஊர். ஊருக்குள் நுழையும் நேரமே மண்ணின் வாசனை அவன் மூச்சில் கலந்தது. சாலையோரத்தில் மாடு மேய்க்கும் பசங்க, டீக்கடையில் அரசியல் பேசும் பெரியவர்கள், கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்கும் பெண்கள்… எல்லாமே அவனுக்கு புதுசா இருந்தாலும் பழைய நினைவாக தோன்றியது.

ஆனா அந்த எல்லாவற்றையும் விட அவனுக்கு அதிகமாக பிடித்தது கரும்புத் தோட்டம்.

அவனுடைய தாத்தாவுக்கு பெரிய கரும்பு நிலம் இருந்தது. சிறு வயதில் கோடை விடுமுறைக்கு வந்தாலே அந்த தோட்டத்தில்தான் அதிக நேரம் கழிப்பான். கரும்பை உடைத்து சாப்பிடுவது, மோட்டார் ஓடும் கால்வாயில் குளிப்பது, மாலையில் கரும்பு இலைகள் அசையும் சத்தம் கேட்டு படுத்துக்கொள்வது — அந்த நினைவுகள் எல்லாம் இன்னும் அவன் மனதில் இருந்தன.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்த தோட்டத்துக்குள் மீண்டும் நடந்தபோது அவன் கண்கள் நனைந்தன.

“இதே வாசனை… இதே காற்று…”

அவன் மெதுவாக கரும்புகளை கை கொண்டு தொட்டான். ஒரு உயிரை தொட்ட மாதிரி அவனுக்கு தோன்றியது.

அந்த நேரம் பக்கத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.

“யாருன்னு நினைச்சேன்… அருண்தானே?”

திரும்பிப் பார்த்தான். அது முருகேசன் தாத்தா. வயசு எழுபத்தை தாண்டி இருக்கும். ஆனாலும் உடம்பு இன்னும் வலிமையாக இருந்தது.

“தாத்தா!”

“எத்தனை வருஷமாச்சு பா உன்னை பார்த்து?”

அருண் சிரித்தான்.

“வேலை வேலைன்னு நகரத்துல மாட்டிக்கிட்டேன் தாத்தா…”

முருகேசன் தாத்தா சிரித்தார்.

“பணம் சம்பாதிக்கலாம்… ஆனா மனசுக்கு அமைதி கிடைக்கணும்னா மண்ணோட சேர்ந்து இருக்கணும் பா…”

அந்த ஒரு வார்த்தை அருணின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.

அந்த நாள் முதல் தினமும் மாலை நேரம் கரும்புத் தோட்டத்துக்குப் போக ஆரம்பித்தான். அங்கே போனாலே அவன் மன அழுத்தம் குறைந்து போய்விடும். செல்போனை கூட எடுத்துச் செல்ல மாட்டான்.

ஒரு மாலை அவன் தனியாக தோட்டத்துக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தான். சூரியன் மறையும் நேரம். கரும்புகளின் நிழல் நீளமாக விழுந்திருந்தது. காற்று வேகமாக அடித்தது.

அப்போது திடீரென்று அவன் காதுக்கு ஒரு சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது.

அவன் நின்றான்.

“யாரு?”

சுற்றி பார்த்தான். யாரும் இல்லை.

மீண்டும் நடந்தான்.

மீண்டும் அதே சிரிப்பு.

இந்த முறை தெளிவாக கேட்டது.

ஒரு பெண் சிரிப்பது போல.

அருணின் உடம்பில் சில்லென்று ஓடியது.

“யாராவது இருக்காங்களா?”

பதில் இல்லை.

காற்று மட்டும் வேகமாக அடித்தது.

அவன் மெதுவாக அந்த சத்தம் வந்த திசைக்கு நடந்தான். கரும்புகளை விலக்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

அங்கே ஒரு பழைய கிணறு இருந்தது.

அந்த கிணற்றை பார்த்ததும் அவனுக்கு பழைய நினைவு வந்தது. சிறுவயதில் இந்த கிணற்றுக்குள் இறங்கக் கூடாது என்று பெரியவர்கள் எச்சரித்திருந்தார்கள்.

“இங்க இரவு நேரம் வரக்கூடாது…” என்று சொல்லுவார்கள்.

அதற்கான காரணத்தை யாரும் சொல்லவில்லை.

அவன் கிணற்றை எட்டிப் பார்த்தான்.

அடியில் தண்ணீர் இருந்தது. மாலை வெளிச்சம் அதில் பிரதிபலித்தது.

திடீரென்று பின்னால் இருந்து ஒரு குரல்.

“அங்க நிற்காதே!”

அவன் பயந்து திரும்பினான்.

முருகேசன் தாத்தா நின்றிருந்தார்.

“தாத்தா… நான் சும்மா…”

“இருட்டாகுது. வீட்டுக்கு போ.”

அந்த நேரம் தாத்தாவின் முகத்தில் ஒரு பயம் இருந்தது.

அருண் எதுவும் பேசாமல் வீட்டுக்கு வந்தான்.

ஆனால் அந்த இரவு அவனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

அந்த சிரிப்பு யாருடையது?

ஏன் அந்த கிணற்றை பார்த்ததும் தாத்தா பயந்தார்?

அடுத்த நாள் அவன் ஊரில் விசாரிக்க ஆரம்பித்தான்.

அப்போது ஒரு வயதான பாட்டி சொன்னாள்.

“அந்த தோட்டத்துல பழைய காலத்துல ஒரு பெண் இறந்துட்டாளாம்…”

அருண் அமைதியாக கேட்டான்.

“யார்?”

“பெயர் மீனா…”

அந்த பெயரை கேட்டதும் ஏனோ அவன் மனசு கனத்தது.

பாட்டி தொடர்ந்து பேசினாள்.

“இருபது வருஷத்துக்கு முன்னாடி… அவ இந்த ஊர்ல இருந்த அழகான பெண். அவளுக்கு கரும்பு தோட்டம் ரொம்ப பிடிக்கும். தினமும் மாலை அங்கே போவா. ஆனா ஒரு நாள் திடீர்னு காணாம போயிட்டா…”

“பிறகு?”

“மூன்று நாள் கழிச்சு அந்த கிணற்றுல அவளோட உடம்பு கிடைச்சுச்சு…”

அருண் அதிர்ச்சியாக இருந்தான்.

“அவ தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டாளா?”

“யாருக்கும் தெரியாது… ஆனா அந்த நாள்ல இருந்து மாலை நேரம் அங்கே சிரிப்பு சத்தம் கேட்கும்னு சொல்வாங்க…”

அந்த இரவு அருண் மீண்டும் தோட்டத்துக்கு சென்றான்.

இந்த முறை பயத்தை விட ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பு அவனுக்குள் இருந்தது.

மாலை காற்று பலமாக அடித்தது.

கரும்புகள் அசைந்தன.

அவன் அந்த பழைய கிணற்றருகே சென்றான்.

சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நின்றான்.

அப்போது மீண்டும் அந்த சிரிப்பு.

இப்போது மிக அருகில்.

அவன் மெதுவாக திரும்பிப் பார்த்தான்.

வெள்ளை நிற சுடிதார் அணிந்த ஒரு பெண் கரும்புகளுக்குள் நின்றிருந்தாள்.

அவளின் முகம் தெளிவாக தெரியவில்லை.

ஆனால் அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அருணின் இதயம் வேகமாக துடித்தது.

“யாரு நீங்க?”

அந்த பெண் பதில் சொல்லவில்லை.

மெதுவாக திரும்பி கரும்புகளுக்குள் நடந்தாள்.

அருணும் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

அவள் நடந்த இடமெல்லாம் கரும்புகள் மெதுவாக விலகின.

ஒரு சில நொடிகளில் அவள் காணாமல் போனாள்.

அருண் நின்றுவிட்டான்.

சுற்றிலும் கரும்புகள் மட்டும்.

காற்று மட்டும்.

ஆனால் அந்த நேரம் அவனுக்கு பயமாக இல்லை.

ஒரு சோக உணர்வு மட்டும் இருந்தது.

அடுத்த சில நாட்கள் அவன் தினமும் அந்த பெண்ணை பார்த்தான்.

அவள் ஒருபோதும் பேசவில்லை.

சிரிப்பாள்.

சில நேரம் தூரத்தில் நின்று பார்ப்பாள்.

பிறகு மறைந்து விடுவாள்.

ஒரு நாள் அருண் தைரியமாக கேட்டான்.

“உனக்கு என்ன வேணும்?”

அந்த பெண் முதல் முறையாக பேசினாள்.

“இந்த தோட்டம் உயிரோட இருக்கணும்…”

அவளின் குரல் காற்று போல மெதுவாக இருந்தது.

“என்ன அர்த்தம்?”

“இதை வெட்டிட போறாங்க…”

அருண் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

அடுத்த நாள் தாத்தாவிடம் கேட்டான்.

அப்போது தான் உண்மை தெரிந்தது.

ஒரு பெரிய நிறுவனம் அந்த நிலத்தை வாங்கி தொழிற்சாலை கட்டப் போகிறது.

அருணின் மனசு உடைந்து போனது.

அந்த கரும்புத் தோட்டம் இல்லாமல் அந்த ஊரை நினைக்கவே முடியவில்லை.

அவன் உடனே முடிவு செய்தான்.

இந்த நிலத்தை காப்பாற்ற வேண்டும்.

அடுத்த சில நாட்கள் ஊர் மக்களை சந்தித்தான். அந்த தோட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தை பேசினான். “இது வெறும் நிலம் இல்லை… நம்ம ஊரின் உயிர்…” என்று சொன்னான்.

மெல்ல மெல்ல மக்கள் அவனுடன் சேர்ந்தார்கள்.

சமூக வலைத்தளங்களில் வீடியோக்கள் போட்டான். கரும்புத் தோட்டத்தின் அழகை உலகத்துக்குக் காட்டினான்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அரசு அந்த நிலத்தை பாதுகாக்கப்படும் விவசாய நிலமாக அறிவித்தது.

அந்த நாள் மாலை அருண் மீண்டும் அந்த கிணற்றருகே நின்றான்.

காற்று மெதுவாக அடித்தது.

கரும்புகள் அசைந்தன.

தூரத்தில் அந்த பெண் நின்றிருந்தாள்.

இந்த முறை அவள் சிரிப்பு வேற மாதிரி இருந்தது.

அமைதியான சிரிப்பு.

நன்றி சொல்லும் சிரிப்பு.

மெதுவாக அவள் மறைந்தாள்.

அதற்குப் பிறகு அந்த தோட்டத்தில் யாரும் அந்த சிரிப்பை கேட்கவில்லை.

ஆனால் அருண் மட்டும் தினமும் மாலை அங்கே போவான்.

கரும்புகளை தொட்டு பேசுவான்.

“நீங்க உயிரோட இருக்கணும்…”

காற்று அடிக்கும்.

கரும்புகள் அசையும்.

அது அவனுக்கு பதில் சொல்லும் போல இருக்கும்.

ஏனென்றால் சில இடங்கள் வெறும் நிலம் இல்லை.

அவை மனிதர்களின் நினைவுகள்.

அமைதி.

உணர்வுகள்.

உயிர்.