ஒரு நிமிடக் கோபத்தின் விலை... ஆயுள் முழுக்க அழும் ஒரு குடும்பத்தின் கதை!
முருகன் வாழ்க்கையில பெரிய கனவுகள் எதுவுமே இல்லாத ஒரு சாதாரண மனுஷன். காலையில வேலைக்குப் போயிட்டு, சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வந்து, மனைவி லட்சுமி செஞ்சு தர்ற சூடான சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டுட்டு, குழந்தைகளோட சிரிச்சுப் பேசிட்டு இருக்குறதுதான் அவனுக்கு சொர்க்கம். அவனோட மகன் கார்த்திக் எப்போ பாத்தாலும், “அப்பா, நான் பெரிய போலீஸ் ஆவேன்”னு சொல்லுவான். சின்னப் பொண்ணு மீனா, “நான் டாக்டர் ஆகணும்”னு புத்தகத்தைக் கட்டிக்கிட்டே தூங்குவாள். அந்தச் சின்ன வீட்டுல பெரிய வசதி இல்லாட்டியும் நிம்மதி இருந்துச்சு.
ஆனா, அந்த நிம்மதியைக் கெடுத்தது அவனோட எதிரி இல்ல; “நண்பன்” என்ற பேர்ல கூடவே இருந்த சேகர்.
சேகர், பள்ளி நாட்கள்ல இருந்தே முருகனோட நண்பன். ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா சேர்ந்து கிரிக்கெட் விளையாடுவாங்க, சைக்கிள்ல சுத்துவாங்க. பள்ளி முடிஞ்சதும் ஆற்றங்கரையில உட்கார்ந்து அவங்க கனவுகளைப் பத்திப் பேசுவாங்க. ஆனா, வயசாக ஆக சேகர் மாற ஆரம்பிச்சான். அவனுக்கு எப்பவும் சண்டைதான் பிடிக்கும். யாராவது எதிர்த்துப் பேசினா உடனே கோபம் வந்துடும். “நம்ம பேரைக் கேட்டாலே ஊரே பயப்படணும்”ங்குறதுதான் அவனோட வாழ்க்கைக் கொள்கையா இருந்துச்சு.
முதல்ல சின்னச் சின்னச் சண்டைகள்ல ஆரம்பிச்சது... அப்புறம் குடி, அப்புறம் ரவுடித்தனம், கடைசியில கத்தியைத் தூக்குற அளவுக்குப் போயிருச்சு. ஆனா, பழைய நட்பை நினைச்சு முருகன் அவனை விட்டுப் பிரியவே இல்லை. “சேகர் கொஞ்சம் கோபக்காரன்தான்... ஆனா அவன் மனசு நல்லது”ன்னு தனக்குத்தானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டான்.
அந்த ஒரு டீக்கடைச் சம்பவம்
ஒரு நாள் டீக்கடையில நடந்த ஒரு விஷயம் ஊர் முழுக்கப் பேசும் பொருளா மாறுச்சு. அது ஒரு மழை பெஞ்சு முடிஞ்ச குளுமையான சாயங்கால நேரம். எல்லாரும் டீ குடிச்சுட்டு இருந்தாங்க. அப்போ ஒரு கல்லூரி மாணவன் அவசரமா திரும்பும்போது, எதிர்பாராம அவன் கையில் இருந்த டீ சேகரோட சட்டையில சிந்திடுச்சு.
“சாரி அண்ணா... தெரியாம பட்டுடுச்சு”ன்னு அந்தப் பையன் உடனே மன்னிப்புக் கேட்டான்.
வேற யாரா இருந்தாலும் அதை அங்கேயே விட்டிருப்பாங்க. ஆனா, சேகர் உடனே கோவமா எந்திரிச்சு நின்னான்.
“என்னை யாருன்னு தெரியாம விளையாடுறியா?”
“அண்ணா... தெரியாம நடந்துடுச்சுண்ணா...”
“தெரியாமையா? எல்லாரும் முன்னாடியும் என்னை அசிங்கப்படுத்துறியா?”
அங்கிருந்த டீக்கடைக்காரர் கூட, “சேகர், விடுடா... சின்னப் பையன் தெரியாம பண்ணிட்டான்”னு சொன்னார். ஆனா, சேகர் கேட்காம அந்தப் பையனைப் பிடிச்சு தள்ளினான். அவன் கீழே விழுந்தான். அங்கிருந்தவங்க எல்லாரும் அதிர்ச்சியாப் பார்த்தாங்க.
கீழே விழுந்த அந்தப் பையனுக்கும் கோபம் வந்துடுச்சு. “தெரியாம நடந்த ஒரு விஷயத்துக்கு எதுக்கு இவ்வளவு ஆட்டம் போடுறீங்க?”ன்னு கேட்டுட்டான். அந்த ஒரு வார்த்தை போதும், சேகருக்குக் கோபம் தலைக்கேறிடுச்சு. அங்கிருந்தவங்க நடுவுல புகுந்து தடுத்தாங்க. ஆனா, சேகர் அங்கிருந்து போகும்போது, “இன்னைக்கு நீ தப்பிச்சுட்ட”ன்னு மிரட்டிட்டுப் போனான்.
அடுத்த நாள் ராத்திரி, சேகர் அவனோட ஆட்களை எல்லாம் ஒண்ணா கூட்டினான். “அவன் நம்ம ஏரியாவை அசிங்கமாப் பேசுறான், என்னை எல்லாரும் முன்னாடியும் கேவலப்படுத்திட்டான்”னு இல்லாததும் பொல்லாததுமா சொல்லி எல்லாரையும் உசுப்பிவிட்டான். முருகன் அங்கதான் இருந்தான்.
“டேய் வேண்டாம்டா... ஒரு சின்ன டீ விஷயத்துக்காக இவ்வளவு தூரம் போகணுமா?”ன்னு முருகன் தடுத்துப் பார்த்தான். ஆனா சேகர் சிரிச்சுக்கிட்டே, “இப்படியே விட்டா நாளைக்கு எல்லாரும் நம்ம தலைமேல ஏறி உட்கார்ந்துப்பாங்க”ன்னு சொன்னான்.
அவங்க எல்லாரும் அந்தப் பையன் இருக்குற தெருவுக்குப் போனாங்க. அங்கே பெரிய சண்டையே நடந்துச்சு. கல்லெல்லாம் பறந்தது. பயத்துல பெண்கள் கதவை மூடிக்கிட்டாங்க, குழந்தைகள் அழ ஆரம்பிச்சாங்க. ஒரு தேவையற்ற சண்டை, ரெண்டு குடும்பங்களையே பகையா மாத்திடுச்சு. அந்தப் பையனோட அப்பா மாரடைப்பு வந்து ஆஸ்பத்திரியில சேர்ந்தார். சேகர் வீட்டுக்கு போலீஸ் வந்தது; அவனோட அம்மா தினமும் அழுதுட்டே இருந்தாங்க.
“டேய்... இப்படி வாழ்ந்தா ஒரு நாள் சாவோடதான் முடியும்”னு எல்லாரும் எச்சரிச்சாங்க. ஆனா, சேகர் எதையும் காதுல வாங்கிக்காம, “பயம் இல்லாதவன்தான்டா கெத்து”ன்னு சுத்திக்கிட்டு இருந்தான். இதையெல்லாம் பார்த்து முருகன் உள்ளுக்குள்ள பயந்தான், இருந்தாலும் அவனால நட்பை விட்டு வர முடியலை.
ஒரு நாள் ராத்திரி சேகர் குடிச்சுட்டு முருகன்கிட்ட, “நண்பா, பிரண்ட்னா உயிர் கொடுக்கணும்டா”ன்னு சொன்னான். அதை முருகன் சும்மா சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டுட்டான். ஆனா, அந்த வார்த்தை அவனோட வாழ்க்கையையே சாம்பலாக்கப் போகுதுன்னு அவனுக்கு அப்போ தெரியல.
வாழ்க்கையை மாற்றிய அந்த இரவு
சில மாதங்கள் கடந்து போச்சு. ஒரு நாள் ராத்திரி, பலத்த மழை பெஞ்சுட்டு இருந்தது. முருகன் அவனோட குழந்தைகளோட உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுட்டு இருந்தான். அப்போ வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு பைக் வந்து நிக்கிற சத்தம் கேட்டது.
“முருகா... வெளியே வாடா!” - சேகரோட குரல்.
முருகன் பதற்றமா வெளியே வந்தான். “டேய், என்னாச்சுடா?”
“பெரிய ரகளை ஆகிடுச்சுடா... அந்த ராஜா என்னை எல்லாரும் முன்னாடியும் அசிங்கப்படுத்திட்டான்.”
“அதுக்கு இப்போ என்ன?”
சேகரோட குரல் அப்படியே கொடூரமா மாறுச்சு... “இன்னைக்கு அவனோடு கதை முடியணும்டா.”
முருகன் அதிர்ந்து போயிட்டான். “டேய்... உனக்கு என்ன பைத்தியமா புடிச்சிருக்கு?”
“நீ வேற எதுவும் பேசாத, என் கூட மட்டும் வா. நீ என் நண்பனா இல்லையா?” - சேகர் எமோஷனலா கேள்வி கேட்டான்.
அந்த ஒரு கேள்வி முருகனைக் குழப்பத்துல ஆழ்த்திடுச்சு. பல வருஷ நட்பு, ஒண்ணா சுத்துன நினைவுகள்... இப்போ வரலைன்னு சொன்னா நம்மள துரோகின்னு நினைச்சிடுவானோங்குற பயம். அப்போ வீட்டுக்குள்ள இருந்து லட்சுமி கூப்பிட்டாள், “இந்த நேரத்துல எங்க போறீங்க?”
“சும்மா... பிரண்டோட வெளில போயிட்டு வந்துடுறேன்...” அப்படின்னு பொய் சொன்னான் முருகன். அது அவனோட வாழ்க்கையில அவன் சொன்ன மிகப்பெரிய, மோசமான பொய்.
அந்தக் காரிருள் ராத்திரியில சேகர், முருகன் மற்றும் அவங்க ஆட்கள் ராஜா இருக்குற இடத்துக்குப் போனாங்க. முருகனோட உடம்பெல்லாம் நடுங்கிட்டு இருந்தது. “டேய்... பேசித் தீர்த்துக்கலாம்டா...”ன்னு கெஞ்சினான். ஆனா, கோபத்துல கண்ணு மண்ணு தெரியாம இருந்த சேகர் கேட்கல.
சண்டை ஆரம்பிச்சது... அடிதடி, கத்தல், கத்திக்குத்து, ரத்தம்... சில விநாடிகள்ல ஒரு மனுஷன் தரையில சுருண்டு விழுந்தான். முருகனோட கைகள் எல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சது. “டேய்... என்ன காரியம் பண்ணி வச்சிருக்கோம்...”னு கத்தினான். ஆனா, எல்லாமே கைமீறிப் போயிடுச்சு. போலீஸ் சைரன் சத்தம் அந்த ராத்திரியையே கிழிச்சது.
அடுத்த நாள் ஊர் முழுக்க ஒரே செய்திதான்... “ராஜா கொலை... முருகன் கைது, சேகருக்கும் தொடர்பு.”
சிறைவாசமும் யதார்த்தமும்
முருகன் ஜெயில்ல அடைக்கப்பட்டான். சிறையில அவனுக்கு முதல் ராத்திரி தூக்கமே வரல. அவன் கண்ணு முன்னாடி அவனோட குழந்தைகளோட முகம்தான் வந்து போனது. “அப்பா, எப்பப்பா வீட்டுக்கு வருவீங்க?”ன்னு கார்த்திக் கேட்ட குரல் அவன் காதுக்குள்ள கேட்டுட்டே இருந்தது.
வெளியே லட்சுமி அவளோட நகைகளை எல்லாம் அடகு வச்சு, வக்கீலைப் பார்க்க அலைஞ்சாள். வீட்டுல காசு இல்ல, சொந்தக்காரங்க எல்லாரும் ஒதுங்கிட்டாங்க. “கொலைகாரன் குடும்பம்”னு அந்தத் தெருவுல இருந்தவங்க தங்களுக்குள்ள பேசிக்கிட்டாங்க. மீனா பள்ளிக்குக் போகவே வெட்கப்பட்டாள். கார்த்திக்கை அவனோட நண்பர்கள், “உங்க அப்பா ஜெயிலுக்குப் போயிட்டாராம்ல”ன்னு சொல்லி கேலி பண்ணாங்க. அவன் வீட்டுக்கு வந்து விம்மி விம்மி அழுதான். லட்சுமி ராத்திரி நேரங்கள்ல யாருக்கும் தெரியாம தனியா அழுது தீர்த்தாள்.
ஒரு நாள் ஜெயில்ல முருகனைப் பார்க்க வந்த லட்சுமி, வேதனையோடு கேட்டாள், “உங்க நண்பன் உங்களைக் காப்பாத்திட்டாரா இப்போ?” முருகன் பதிலே பேச முடியாம தலைகுனிஞ்சு நின்னான்.
ஏன்னா, சேகர் ஜாமீன்ல வெளியே வந்து, யாருக்கும் தெரியாம வேற ஊருக்கு ஓடிப் போயிட்டான். முருகனோட குடும்பத்தை அவன் ஒரு தடவை கூட வந்து எட்டிப் பார்க்கல. அப்போதான் முருகனுக்கு ஒரு கசப்பான உண்மை புரிஞ்சது: கெட்ட நண்பன் முதல்ல தோள்ல கை போடுவான்; கடைசியில நம்ம வாழ்க்கையையே குழி தோண்டிப் புதைச்சுட்டுப் போயிடுவான்.
ஒரு புதிய தொடக்கம்
சில மாதங்களுக்கு அப்புறம் முருகன் ஜெயில்ல இருந்து வெளியே வந்தான். ஆனா, அவனுக்கு வேலை போயிடுச்சு; அவனுக்கு யாரும் வேலையும் தரல. ஒரு நாள் வாழ்க்கையே வெறுத்துப்போய், குவாரிப் பக்கத்துல குடிச்சுட்டு சாலையோரமா உட்கார்ந்திருந்தான்.
அப்போ அவன்கிட்ட ஒரு பெரியவர் வந்து, “ஏன்பா... எதுக்காக இப்படிக் குடிச்சுட்டு கிடக்கிற?”ன்னு கேட்டார்.
“என் வாழ்க்கையே முடிஞ்சு போச்சு சாமி” என்றான் முருகன் வேதனையோடு.
“வாழ்க்கை முடிஞ்சிருந்தா நீ இப்போ உயிரோட இருக்க மாட்டே தம்பி. தப்பு செஞ்சவனுக்கு முன்னாடி ரெண்டு வழி இருக்கு... ஒன்னு, இன்னும் மோசமான கெட்டவனா மாறலாம்; இல்லன்னா, திருந்தி நல்ல மனுஷனா வாழலாம்” அப்படின்னு சொன்னார்.
அந்த வார்த்தை முருகனோட மனசை உலுக்கிடுச்சு. அன்னைக்கு ராத்திரி அவன் வீட்டுக்கு வந்து, தூங்கிட்டு இருந்த குழந்தைகளைப் பார்த்தான். மீனாவோட செருப்பு பிஞ்சு போய் இருந்தது; கார்த்திக்கோட ஸ்கூல் பேக் பழசாகி நைந்து போயிருந்தது. வறுமையிலும் கவலையிலும் லட்சுமி சோர்ந்து போய் தூங்கியிருந்தாள். அதைப் பார்த்து முருகன் கதறி அழுதான். “நான்தான் உங்க வாழ்க்கையைக் கெடுத்துட்டேன்”னு மனசுக்குள்ள உருகினான்.
அடுத்த நாள்ல இருந்து முருகன் முழுசா மாறினான். குடியை நிறுத்தினான், தேவையில்லாத சண்டை சச்சரவுக்குப் போற பிரண்ட்ஸை எல்லாம் ஒதுக்கிட்டான். கட்டிட வேலை, மார்க்கெட்ல மூட்டை தூக்குற வேலை, லாரியில மூட்டை இறக்குற வேலைன்னு கிடைக்கிற எல்லா வேலையையும் செய்ய ஆரம்பிச்சான்.
அவன் போற வர்ற இடத்துல, “கொலைகாரன் வந்துட்டான் பாரு”ன்னு பல பேர் அவமானப்படுத்தினாங்க. ஆனா, அவன் எல்லாத்தையும் சகிச்சுக்கிட்டு அமைதியா இருந்தான். ஏன்னா, கோபத்தோட முடிவு எவ்வளவு கொடூரமானதுன்னு அவன் கண்ணாரப் பார்த்துட்டான்.
எச்சரிக்கை மனிதன்
ஒரு நாள், உள்ளூர் பள்ளிக்கூடத்துல மாணவர்கள்ட்ட பேசுறதுக்காக முருகனைக் கூப்பிட்டிருந்தாங்க. முருகன் மேடையில போய் நின்னான்.
அங்கிருந்த மாணவர்களைப் பார்த்து, “நானும் ஒரு காலத்துல நண்பனுக்காகத் தப்பு செஞ்சவன்தான். ஒரு நிமிஷக் கோபத்தால என் குடும்பத்தையே நடுத்தெருவுக்குக் கொண்டு வந்தவன். சண்டைங்கிறது சில நிமிஷம்தான் நடக்கும், ஆனா அது குடுக்குற தண்டனை வாழ்க்கை முழுக்கத் தொடரும்”னு அவனோட கதையைச் சொன்னான். மாணவர்கள் எல்லாரும் அமைதியா அதைக் கேட்டாங்க. கூட்டம் முடிஞ்சதும் சில பசங்க அவன்கிட்ட வந்து, “அண்ணா, நாங்க இனிமேல் கெட்ட நண்பர்களோட சேர மாட்டோம், விலகிடுறோம்”னு சொன்னாங்க. அப்போதான் முருகனோட மனசுக்குள்ள ஒரு நிம்மதி கிடைச்சது.
நாட்கள் போகப் போக அவனோட வாழ்க்கை மாற ஆரம்பிச்சது. கார்த்திக் இப்போ நல்லா சிரிக்கிறான்; மீனா பள்ளியில முதல் ரேங்க் வாங்கிப் பரிசு வாங்கினாள். லட்சுமியோட முகத்துலயும் மெல்ல நம்பிக்கை திரும்பியது.
ஒரு நாள் சாயங்காலம், மழை பெஞ்சுட்டு இருந்தப்போ முருகன் வீட்டு வாசல்ல உட்கார்ந்திருந்தான். இதே மாதிரியான ஒரு மழை ராத்திரியிலதான் அவனோட வாழ்க்கை சிதறிப்போச்சு. ஆனா, இன்னைக்கு அப்படி இல்ல; குழந்தைகள் உள்ளே சிரிச்சு விளையாடிட்டு இருந்தாங்க. அந்த வீட்டுல இப்போ பயம் இல்ல, நிம்மதி இருந்தது.
அவன் மெதுவா வானத்தைப் பார்த்தான். அவனுக்கு ஒரு பெரிய உண்மை புரிஞ்சது... ஒரு கொலை ஒரு மனுஷனை மட்டும் கொல்றது இல்ல; ஒரு குடும்பத்தோட நிம்மதியைக் கொல்லும், குழந்தைகளோட சிரிப்பைக் கொல்லும், மனைவியோட நம்பிக்கையைக் கொல்லும். இதுக்கெல்லாம் ஆரம்பமே ஒரு தேவையற்ற சண்டைதான்.
அதுக்கப்புறம் முருகன் எங்கயாவது இளைஞர்கள் சண்டை போட்டுட்டு இருந்தா, உடனே அங்க போய் தடுத்து நிறுத்துவான். “நான் போன தப்பான பாதையில நீங்க யாரும் போயிடாதீங்கப்பா”ன்னு சொல்லுவான். சிலர் அவன் பேச்சைக் கேப்பாங்க, சிலர் அவனைப் பார்த்து கிண்டலா சிரிப்பாங்க. ஆனா, அவன் சொல்றதை நிறுத்தவே இல்லை. ஏன்னா, அவனோட வாழ்க்கையே இப்போ இந்தச் சமூகத்துக்கு ஒரு எச்சரிக்கை கதையா மாறிடுச்சு.
ஒரு நாள் கார்த்திக் அவன்கிட்ட, “அப்பா... ஏன் எப்பப் பார்த்தாலும் எல்லார்கிட்டயும் இந்தத் தப்பான கதையைச் சொல்லிட்டே இருக்கீங்க?”ன்னு கேட்டான்.
முருகன் அவனோட தோள்ல கை போட்டு மெதுவா சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான், “நான் செஞ்ச தப்ப, இந்த உலகத்துல வேற எந்த அப்பனும், எந்த மகனும் செஞ்சிடக் கூடாதுடா... அதுக்காகத்தான்.”
அன்னைக்கு ராத்திரி, பல வருஷங்களுக்கு அப்புறம் முருகன் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம, மனசாட்சியோட நிம்மதியாத் தூங்கினான்.
கருத்துகள்