கடவுளாலும் அழிக்க முடியாத கப்பல் என்ன ஆனது தெரியுமா?

 🚢 கப்பலின் வரலாறு – ஆரம்பம் முதல் இன்று வரை

மனிதன் வாழ ஆரம்பிச்ச நாள்ல இருந்தே, இயற்கையோட போராடிக்கிட்டே தான் வாழ்ந்து வந்தான். பசி, பயம், காடு, மிருகம்… எல்லாத்தையும் எதிர்த்து தான் அவன் முன்னேறினான். ஒரு கட்டத்துல மனிதனுக்கு பெரிய தடையா நின்னது தண்ணீர். ஆறு, நதி, கடல். அதை தாண்டினா தான் அடுத்த நிலம், அடுத்த வாழ்க்கை. அப்போதான் மனிதனோட அறிவு வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சது. நீர்ல விழுந்த மரக்கட்டையை அவன் கவனிச்சான். அது மூழ்கல… மிதந்துகிட்டே இருந்தது. அந்த ஒரு காட்சி, மனிதனோட சிந்தனைக்கு ஒரு கதவைக் திறந்தது. பெரிய மரம் வெட்டி, வடிவம் கொடுத்து செய்ததுதான் முதல் கப்பல்னு நாம நினைக்குறோம். ஆனா மனித இனத்தின் முதல் கப்பல் அப்படியெல்லாம் இல்லை. வெறும் விழுந்து கிடந்த மரக்கட்டைகள். அதை ஒன்றோட ஒன்று சேர்த்து, அதுல ஏறி தண்ணீர்ல மிதந்த அந்த நிமிஷம்தான் மனிதன் நீரை ஜெயிக்க ஆரம்பிச்ச தருணம். அந்த மிதப்பிலிருந்து தான் பயணம் ஆரம்பிச்சது… அந்த பயணத்திலிருந்து தான் மனித நாகரிகமே நகர ஆரம்பிச்சது.

இமேஜ் கிரெடிட் :ஜெமினி ai 

இதுதான் மனிதனுக்கு முதல்ல “நீர்ல மிதக்கும் பொருள்”ன்னு ஒரு கண்டுபிடிப்பை கொடுத்தது. அந்த புரிதலுக்குப் பிறகு மனிதன் சும்மா நின்னுக்கல. அதுல ஏறி உட்கார்ந்து, “இங்க இருந்து அங்க போக முடியுமா?”ன்னு முயற்சி பண்ண ஆரம்பிச்சான். முதல்ல பயம். அடுத்தது தைரியம். பிறகு பழக்கம். அப்போதான் மனிதன் இன்னொரு படி முன்னேறினான். வெறும் மரக்கட்டைகளை சேர்க்குறதோட நிறுத்தல. அதை உள்ளே காலி பண்ணி, ஒரு மனிதன் உட்கார்ந்து செல்லக்கூடிய வடிவத்துக்கு மாற்றினான். அதுதான் “டக்‌அவுட் கேனோ”. மனிதன் உருவாக்கிய முதல் உண்மையான படகு. தொல்லியல் ஆய்வுகள் சொல்லுறது என்னன்னா, இது கிமு 8000 முதல் கிமு 6000 காலத்திலேயே மனிதனோட வாழ்க்கையில ஒரு பகுதியாகி இருந்தது. அதாவது — மனிதன் விவசாயம் கற்றுக்கிட்ட காலத்தோடே நீர்ப்பயணமும் சேர்ந்து வந்திருக்கு. அதனால்தான் உலகின் முதல் நாகரிகங்கள் எல்லாமே ஆற்றங்கரையில தான் பிறந்தது. ஆபிரிக்கா… மெசொப்பொத்தேமியா… எகிப்து… சீனா… சிந்து சமவெளி நாகரிகம்… எங்க பார்த்தாலும் ஆறு. எங்க ஆறு இருக்கோ, அங்க வாழ்க்கை இருக்கு. அந்த வாழ்க்கையோட ஒரு அங்கமா படகும் கப்பலும் இயல்பா சேர்ந்துடுச்சு. எகிப்தியர்கள் பப்பிரஸ் தண்டுகளை கட்டி, நீர்ல மிதக்குற பெரிய படகுகளை செய்தாங்க. நைல் நதியின் மென்மையான நீரை பயன்படுத்தி, நீளமான படகுகள்ல பொருட்களையும் மனிதர்களையும் எடுத்துச் சென்றாங்க. அது போக போக, “இதுல இன்னும் அதிகமா எடுத்து போக முடியுமா?”ன்னு யோசனை வந்தது. அந்த யோசனையிலிருந்துதான் மரத்தால செய்யப்பட்ட பெரிய வணிகக் கப்பல்கள் உருவாக ஆரம்பிச்சது… அந்த இடத்தில்தான் படகு ஒரு பயண சாதனமா இல்லாமல், மனித வரலாற்றை நகர்த்துற ஒரு சக்தியா மாற ஆரம்பிச்சது.

சரக்கு கப்பல் image credit gemini ai 

அப்படித்தான் உலகத்துல முதன்முதலா “சரக்கு போக்குவரத்துக்காக” கப்பல் பயன்படுத்தப்பட ஆரம்பிச்சது. மனிதன் இனிமேல் தன் உடம்பை மட்டும் எடுத்துச் செல்லல. பொருளையும், செல்வத்தையும், வணிகத்தையும் நீர்ல ஏற்றி அனுப்ப ஆரம்பிச்சான். அதே நேரத்துல, இந்தியா என்ன பின்னாடி நின்னுச்சா? இல்ல. கிமு 3000 காலத்திலேயே இந்தஸ் நாகரிக மக்கள் மரத்தால சிறிய கப்பல், நடுத்தர கப்பல், பெரிய கப்பல் அப்படின்னு வகை வகையா உருவாக்கி அரேபிய கடல் வழியா வணிகம் செஞ்சாங்க. இது கற்பனை கதை இல்ல. வரலாறு சொல்ற உண்மை. இதுல இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா, தமிழகம் அப்போவே கடல்வழி வணிகத்துல முன்னணியில இருந்தது. சும்மா “இருந்தது”ன்னு சொல்லல. அதுக்கான சான்றுகளை நம்ம சங்க இலக்கியங்களே பேசுது. பட்டினப்பாலை… அகநானூறு… புறநானூறு… இதுல வரும் வரிகளை படிச்சா அந்த காலத்துல இருந்த கடல் வாழ்க்கை கண்ணு முன்னாடி வருது. “கடலில் மிதக்கும் மரக்கலம்” “மிகுந்த நறுமணப் பொருட்களால் நிரம்பிய யாவனக் கப்பல்கள்” “கடற்கரையில் இறங்கும் பொற்கப்பல்கள்” “முச்சங்கு ஊதிக்கொண்டு வருகை தரும் வணிகர்கள்” இவை எல்லாம் கவிதை அழகுக்காக மட்டும் எழுதின வரிகள் இல்ல. அந்த காலத்துல தமிழர்கள் கடலை எவ்வளவு ஆழமா புரிஞ்சிருந்தாங்கன்னு சொல்ற சாட்சி. கடல் அவர்களுக்கு பயமா இல்ல. வாழ்க்கையோட ஒரு பகுதியாக இருந்தது. பிறகு அரசர் காலம் வந்ததும், கப்பல் சும்மா வணிகத்துக்கான சாதனமா இல்லாமல் அதிகாரத்தோட அடையாளமா மாற ஆரம்பிச்சது. குறிப்பா சோழர்களின் காலம். அப்போதான் கப்பல் தொழில் உச்சத்தைத் தொட்டது. கரிகால சோழன் காலத்திலிருந்தே கப்பல் படை உருவாக்கப்பட்டது. நிலத்துல படை இருக்குற மாதிரியே கடல்லும் வீரர்கள். ராஜராஜ சோழன், ராஜேந்திர சோழன் இவர்களுடைய பேரரசு நிலத்துல மட்டும் இல்லை. கடல்லும் தான். ராஜேந்திர சோழன் இலங்கை… கங்கைக் கண்டம்… மலேசியா… சுமாத்திரா வரை சென்று வெற்றி பெற்றதுக்கு ஒரே காரணம் — அவருடைய கடற்படை வலிமை. அந்த காலத்து கப்பல்கள் சாதாரண மரக்கலங்கள் இல்ல. பெரும் மரத்தால, அடிப்பகுதியை திடமா வைத்து, நீண்ட கடல் பயணங்களை தாங்குற மாதிரி அறிவோடும் அனுபவத்தோடும் கட்டப்பட்டவை. அந்த இடத்தில்தான் கப்பல் ஒரு வாகனமா இல்லாமல், ஒரு பேரரசை உருவாக்குற சக்தியா மாறியது…

மன்னர்கள் காலத்தில் கப்பல் image credit gemini ai 

சோழர்கள் கப்பல்களை சும்மா “ஒன்னு”ன்னு சொல்லல. அவங்களுக்கு ஒவ்வொரு வகைக்கும் தனி பெயர் இருந்தது. வளியோடை… கடலோடை… பெரிய மரக்கலம்… பெருக்கலம்… இந்த பெயர்களே சொல்லுது — அது சும்மா மிதக்குற படகுகள் இல்ல. பயணம், வணிகம், போர் ஒவ்வொண்ணுக்கும் தனி கப்பல். அந்த காலத்துல கப்பல் கட்டுவது ஒரு தொழில் மட்டும் இல்ல. அது ஒரு அறிவு. அது ஒரு கலை. அது ஒரு அரசியல் வலிமை. இது வரலாறு மட்டும் இல்ல. மனிதன் நம்பின மதங்களிலும் கூட கப்பலுக்கு மிகப் பெரிய இடம் இருக்கு. யூதம்… கிறிஸ்தவம்… இஸ்லாம்… இந்த மூன்று ஆபிரகாமிய மதங்களிலும் ஒரே ஒரு கப்பல் ஒரே ஒரு மனிதன் மனித இனத்தின் வரலாற்றிலே மறக்க முடியாத இடம் பிடிச்சிருக்கிறது. நூவா… நோவா… நூஹ் (அலைஹிஸ்ஸலாம்). பெரு வெள்ளம் வரப்போகுது உலகம் மூழ்கப் போகுது அப்போ மனித இனத்தை காப்பாத்த அல்லாஹ்வின் கட்டளையின்படி நூஹ் நபி ஒரு மிகப் பெரிய கப்பலை கட்டினார். அது சின்ன படகு இல்ல. பெரும் மரத்தால இரும்பு ஆணிகளோட உறுதியா கட்டப்பட்ட கப்பல். “ஒவ்வொரு உயிரினத்திலிருந்தும் இரண்டை ஏற்று” என்று அவருக்கு கட்டளை வந்தது. மனிதன் மட்டும் அல்ல — முழு படைப்பும் அந்த கப்பலுக்குள்ளே இடம் பெற்றது. வெள்ளம் வந்தது. உலகம் மூழ்கியது. மலைகளே காணாம போன நேரத்துல கூட அந்த கப்பல் மிதந்துகிட்டே இருந்தது. குர்ஆன் சொல்றது — அந்த கப்பல் மலைச் சிகரங்களைத் தொடும் அளவுக்கு நீர் உயர்ந்தது என்று. அந்த இடத்தில்தான் கப்பல் ஒரு பயண சாதனமா இல்லாமல், மனித இனத்தை காப்பாற்றிய ஒரு கருணையின் கருவியாக மாறியது. இதெல்லாம் ஒன்றை தான் சொல்லுது — மனித வரலாற்றுல கப்பல் என்பது ஒரு தொழில்நுட்பம் மட்டும் இல்ல… ஒரு நாகரிகம்… ஒரு நம்பிக்கை… ஒரு உயிர்காக்கும் கருவி. அந்த புரிதலிலிருந்துதான் கப்பலின் பயணம் இன்னும் பெரிய மாற்றங்களுக்கு வழி திறந்தது…

நோவா கப்பல் image credit gemini ai 

இது ஒரே ஒரு மதத்துக்குள்ள மட்டும் அடைஞ்ச கதை இல்ல. இந்துக்களிடமும் “மனு மற்றும் பெரிய வெள்ளம்” பற்றிய கதை இருக்கு. விஷ்ணு மீன் அவதாரமா வந்து, மனுவிடம் “பெரிய கப்பல் உருவாக்கு”ன்னு சொன்னதாக புராணங்கள் பதிவு செய்கின்றன. பெரு வெள்ளம் வரும்… அதிலிருந்து மனித இனத்தை காப்பாத்த ஒரே வழி கப்பல்தான். அதே மாதிரி சீனர்களிடையே நூயா (Nuwa), சுமேரியர்களிடையே உத்தநபிஷ்தி, பாபிலோனியர்களின் கில்கமேஷ் காவியத்திலும் பெரிய வெள்ளமும், பெரிய கப்பலும் மையக் கதையாகவே வருகிறது. இதெல்லாம் சேர்த்து பார்த்தா ஒரு விஷயம் தெளிவா தெரியும். பெரு வெள்ளம் கப்பல் இது எந்த ஒரு நாட்டுக்கோ, எந்த ஒரு மதத்துக்கோ சொந்தமான நினைவு கிடையாது. இது உலக மனிதனின் பொது நினைவுச்சின்னம். பயம் வந்த நேரத்துல மனிதன் நம்பிக்கையா பிடிச்சுக்கிட்ட ஒரே கருவி — கப்பல். அதுக்கப்புறம் கப்பல் வரலாறு நின்ற இடத்துல நின்னு விடல. அது வளர்ந்துகிட்டே போச்சு. கிரேக்கர்கள், ரோமானியர்கள் பெரிய போர் கப்பல்களை உருவாக்கினாங்க. கடல் இனிமேல் பயணத்துக்காக மட்டும் இல்ல. அதிகாரத்துக்காகவும் ஆனது. பிறகு வைகிங்ஸ். அவங்க “லாங்‌ஷிப்”ன்னு சொல்ற நீண்ட கப்பல்களை உருவாக்கி கடலை தாண்டி தாண்டி பயணம் செய்தாங்க. புயலையும், குளிரையும் அவங்க கப்பல்கள் தாங்கின. 1500–1600 காலத்துக்கு வந்ததும் ஐரோப்பியர்கள் “புதிய நிலம் தேடணும்”ன்னு கப்பலிலேயே உலகம் முழுக்க பயணம் ஆரம்பிச்சாங்க. அதே நேரத்துல ஒட்டோமன் பேரரசும் மிஸ்ர் சுல்தான்களும் மிகப்பெரிய கப்பல் படைகளை வைத்திருந்தாங்க. கடல் யாரோட கட்டுப்பாட்டுல இருக்கோ அதிகாரம் அவனோட கையில இருந்தது. இத்தனை முன்னேற்றத்துக்கிடையே வரலாற்றை ஒரு நிமிஷத்துல திருப்பிப் போட்ட சம்பவம் ஒன்னு நடந்தது. டைட்டானிக். “மூழ்காத கப்பல்”ன்னு பெருமையா சொன்னாங்க. மனித அறிவின் உச்சம். பெருமை. அகம்பாவம். ஆனா முதல் பயணத்திலேயே ஒரு பனி மலை. ஒரே ஒரு மோதல். அந்த இரவிலேயே 1500க்கும் மேற்பட்ட உயிர்கள் கடலுக்குள்ளே கரைந்தது. அந்த சம்பவம் மனிதனுக்கு ஒரு விஷயத்தை மறுபடியும் நினைவூட்டியது. எவ்வளவு பெரிய கப்பலாக இருந்தாலும் இயற்கையை தாழ்வாக நினைத்தா அது மனிதனை மண்ணுக்கு இறக்கிவிடும்…

Image credit gemini ai 

டைட்டானிக் மூழ்கினது ஒரு விபத்து மட்டும் இல்ல. அது உலகத்துக்கே ஒரு எச்சரிக்கை. அந்த ஒரே சம்பவம் உலகின் கடல் பாதுகாப்பு சட்டங்களை முழுக்க மாற்றிப் போட்டது. லைஃப் போட் விதிகள், ரேடியோ கண்காணிப்பு, பாதுகாப்பு பயிற்சிகள் எல்லாமே அப்போதான் கட்டாயமா ஆனது. மனிதன் இன்னொரு தடவை புரிஞ்சுக்கிட்டான் — கடலை வெல்ல முடியாது, அதை மதிக்கணும். கப்பல்களின் நவீன பயணம் 1800க்குப் பிறகுதான் வேகமெடுத்தது. நீராவிக் கப்பல்கள் வந்ததும் காற்றை நம்பிய காலம் முடிந்தது. பிறகு டீசல் எஞ்சின்கள். அதுக்கப்புறம் மாபெரும் சரக்கு கப்பல்கள், எண்ணெய் கப்பல்கள், ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஏற்றிச் செல்லும் பெரிய பயணிகள் கப்பல்கள். இன்னிக்கு உலகின் மிகப்பெரிய கப்பல்கள் ஐந்து மாடியைத் தாண்டி ஒரு நகரம் மாதிரி நின்றுகிட்டே இருக்கு. விமானங்களையே சுமந்து செல்லும் எயார்‌கிராஃப்ட் கேரியர்கள் உலகப் போர்களில் முடிவை தீர்மானிச்ச சக்தியாக மாறின. கடல் இனிமேல் எல்லை கிடையாது. அது ஒரு रणநிலம். மதக் கதைகளில் அரசர்களின் போர்த் திட்டங்களில் வணிகத்தின் வளர்ச்சியில் மக்களின் குடியேற்றத்தில் உலக அரசியலில் கப்பல் ஒரு இடத்திலாவது இல்லாம போனதா? இல்ல. ஒரே ஒரு கண்டுபிடிப்பு. ஆனா மனித வரலாற்றையே முழுக்க மாற்றிய ஒரு மையக் கருவி. நம்ம தமிழ் இலக்கியங்களில்கூட கடல் வணிகம் ஒரு பெருமையா பேசப்பட்டிருக்கு. பட்டினப்பாலை மாமல்லபுரம் முதல் யாவனர்களின் கப்பல்கள் வந்ததை வரை அழகா பதிவு செய்கிறது. கடல்… கப்பல்… வணிகம்… போர்… மதம்… மனிதன்… எல்லாமே ஒன்றோட ஒன்று பின்னிப் பிணைந்த சங்கிலி. மரம் தண்ணீர்ல மிதக்குதுன்னு கவனிச்ச மனிதன் அதையே தொடக்கமா எடுத்துக்கிட்டு இன்னிக்கு விண்வெளிக் கப்பல்கள் வரைக்கும் வந்திருக்கிறான். இது மனித நாகரிகத்தின் சான்று. அவனோட அறிவின் மாபெரும் முன்னேற்றம். இன்னிக்கு கூட உலக வர்த்தகத்தின் 80 சதவீதம் கப்பல்களால்தான் நடக்குது. அதாவது — கப்பல் இன்னும் முடிவடையல. அது இன்னும் மனித இனத்தின் வாழ்க்கையை நகர்த்துற மிகப் பெரிய சக்தியாகத்தான் இருக்கு. இந்த அளவுக்கு முன்னேறின மனிதன் இனிமேல் கப்பலை எதற்காக பயன்படுத்தப் போறான் அப்படின்னுதான் அடுத்த வரலாறு எழுதப் போகுது…