அம்பேத்கரின் சட்டம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு மட்டுமே பயன்படுகிறதா?

 டாக்டர் அம்பேத்கர் உருவாக்கிய சட்டம், அதனின் உள்ள தமிழ்நாட்டில் செயல்பாடு, அதன் நன்மை–தீமை, மேலும் இன்றைய “கீழ்–மேல் சமுதாய மாற்றம்” பற்றிய உண்மையை ஆழமாக விளக்கும் விரிவான கட்டுரை

சட்ட மேதை அம்பேத்கர் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு சட்டத்தை தொகுத்தல்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரை நாம சாதாரண ஒரு அரசியல்வாதியா பார்க்க முடியாது. அவர் ஒரு சட்ட மேதை. ஒரு சமூக சிந்தனையாளர். மனித உரிமைன்னு சொல்லும்போது இந்தியாவில முதல்ல நினைவுக்கு வர வேண்டிய பெயர். அவர் எழுதி வைத்த இந்திய அரசியலமைப்பே அவரோட வாழ்க்கை. சாதி, மதம், மொழி, வர்க்கம்—எல்லாத்தாலயும் சிதறி கிடந்த ஒரு நாட்டை “ஒற்றுமை, சமத்துவம், சுதந்திரம்”ன்னு மூன்று வார்த்தையில சட்டமா கட்டி வச்சவர்.

அந்த அரசியலமைப்புக்குள்ள முக்கியமா இருந்தது என்னன்னா, பல நூறு வருஷமா ஒடுக்கப்பட்டு, கல்வி இல்லாம, வாய்ப்பே இல்லாம இருந்த மக்களை சம நிலைக்கு கொண்டு வரணும்னு ஒரு நேர்மையான எண்ணம். அதுக்காக கல்வி வாய்ப்பு, வேலைவாய்ப்பு ஒதுக்கீடு, பாதுகாப்பு சட்டங்கள்—இவையெல்லாம் கொண்டு வந்தார். மக்கள் அதையெல்லாம் “அம்பேத்கர் சட்டம்”ன்னே சொல்ல ஆரம்பிச்சாங்க.

தமிழ்நாடு அந்த சிந்தனைக்கு ரொம்ப பொருத்தமான நிலம். பெரியார், அண்ணா, கருணாநிதி மாதிரி தலைவர்கள் மனித சமத்துவத்தைப் பேசினாங்க. அதனால அம்பேத்கர் உருவாக்கிய சட்டங்களும், ஒதுக்கீடு முறையும் இங்க ஆழமா வேரூன்றின. இதனால் தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாயத்தினர் படிச்சாங்க, வேலைக்கு போனாங்க, வாழ்க்கையில முன்னேறினாங்க. இதுல எந்த சந்தேகமும் இல்லை. இது ஒரு சாதனைதான்.

ஆனா இப்ப ஒரு இடத்துல நம்ம நின்று யோசிக்க வேண்டிய கட்டம் வந்திருக்கு.

பல தசாப்தங்களாக scholarship, reservation, age relaxation, loan subsidy, exam relaxations—இவையெல்லாம் தொடர்ந்து வழங்கப்பட்டதால, அந்த சமுதாயத்தில பலர் உண்மையிலேயே மேலே வந்துட்டாங்க. கல்வி ரீதியா, பொருளாதார ரீதியா, அரசியல் ரீதியா—பல துறைகள்ல அவர்களோட பிரதிநிதித்துவம் அதிகமாயிடுச்சு. இதுவும் மறுக்க முடியாத உண்மை.

அதே நேரத்துல, ஒரு காலத்துல “மேல்சாதி”, “நடுத்தர சாதி”ன்னு சொல்லப்பட்ட பல குடும்பங்கள் இப்ப என்ன நிலைல இருக்காங்கன்னு யோசிச்சு பாருங்க. ஒரு அரசு பள்ளி ஆசிரியர் குடும்பம். ஒரு சிறு விவசாயி. ஒரு நடுத்தர வர்க்க குடும்பம். இவங்களுக்கு scholarship இல்லை. reservation இல்லை. age relaxation இல்லை. exam preference இல்லை. loan subsidy இல்லை. சட்டப்படி அவங்க “மேல்சாதி”ன்னு சொல்லப்படுறதால, உண்மையான வறுமை இருந்தாலும் எந்த உதவியும் கிடைக்கல.

வாழ்க்கை ரீதியா பார்த்தா, பலர் உண்மையிலேயே கீழ்தர நிலைமையில தான் வாழுறாங்க. ஆனா சட்டம் அதை பார்க்க மறுக்குது. இதுதான் இப்ப மக்கள் மனசுல உருட்டிக்கிட்டே இருக்குற “நியாய முரண்பாடு”.

பலர் இதைப் பற்றி பேச கூட பயப்படுறாங்க. பேசினா உடனே “எதிர்ப்பு”, “தவறான புரிதல்”ன்னு முத்திரை ஒட்டிடுவாங்கன்னு. ஆனா உண்மை என்னன்னா—சமூகம் மாறிடுச்சு. அந்த மாற்றம் சட்டத்துல பிரதிபலிக்கல.

அம்பேத்கர் சட்டம் உருவான காலத்துல, கீழ்த்தட்டு சமூகத்தினர் 100 படிகள் பின்தங்கியிருந்தாங்க. அதைக் சமன் செய்ய 50 படி முன்னேற்றும் பாதுகாப்புகள் கொடுக்கப்பட்டது. அப்போ அது மிக அவசியம். ஆனா காலப்போக்குல, தலைமுறை தலைமுறையா அந்த முன்னேற்றம் கிடைச்சுட்டே வந்தது. இன்று பலர் மேலே வந்துட்டாங்க.

மறுபுறம், முன்பு மேலே இருந்த பலர் இப்ப கீழே தள்ளப்பட்டுட்டாங்க. ஆனா சட்டம் இன்னும் 1950–55 காலத்தில இருந்த சமுதாய அமைப்பையே பார்த்துக்கிட்டிருக்குது. இப்ப இருக்குற நிலையை அது கணக்கில எடுக்கல.

அம்பேத்கர் ஒருபோதும் “ஒதுக்கீடு நிரந்தரம்”ன்னு சொல்லலை. அவர் நோக்கம் சமநிலை. சமநிலை வந்த பிறகு திருத்தம் செய்யணும். ஆனா அரசியல் அதை செய்யல. சில இடங்கள்ல அரசியல் லாபத்துக்காக அதையே நீட்டிச்சாங்க.

இதனால இன்றைய தமிழ்நாட்டுல ஒரு புதிய பிரச்சனை உருவாகுது. கீழ் சமுதாயம் மேலே வந்துட்டு இருக்கு. மேலே இருந்த சமுதாயம் கீழே தள்ளப்பட்டுட்டு இருக்கு. scholarship, job reservation, age relaxation—எல்லாத்துலயும் imbalance.

இதுதான் இன்னொரு வகை சமூக ஏற்றத்தாழ்வு. வெளிப்படையா பேசப்படாத, ஆனா உள்ளுக்குள்ள கொதிச்சுக்கிட்டே இருக்குற பிரச்சனை.

அம்பேத்கர் பார்த்திருந்தா என்ன சொல்வார்?

“உதவி யாருக்கு உண்மையில தேவைப்படுதோ, அவர்களுக்கே கொடுங்க. ஜாதி பார்த்து இல்லை; நிலைமை பார்த்து.”

அவரோட அடிப்படை நோக்கம் எப்போதும் இதுதான்—கல்வி மூலம் உயர்வு, வேலை வாய்ப்பு மூலம் சமநிலை, சமூக நீதியால் மனிதநேயமான சமுதாயம்.

ஆனா இன்றைய நடைமுறை என்ன சொல்றுது?

“நீங்க எந்த ஜாதியில் பிறந்தீங்கன்னுதான், உங்களுக்கு வாய்ப்புகள் கிடைக்குமா இல்லையான்னு தீர்மானிக்குது.”

இது சமூக நியாயமா?

நீங்க யோசிச்சு பாருங்க.

இதோ இதோட சேர்த்து PCR Act பற்றியும் பேசணும்.

1955-ல கொண்டு வந்த Protection of Civil Rights Act. தீண்டாமையை முற்றிலும் ஒழிக்க, பொதுவிடங்களில் பாகுபாட்டைத் தடுக்க உருவாக்கப்பட்ட ஒரு வலுவான சட்டம். அரசியலமைப்பின் Article 17-ஐ நடைமுறையில கொண்டு வர்றதுக்காக உருவானது. இதோட அடித்தளம் அம்பேத்கரின் சிந்தனைதான்.

இந்திய அரசியலமைப்பின் Article 17 (Untouchability Abolished)

அந்த காலத்துல இந்தச் சட்டம் அவசியம். ஒடுக்குமுறை இருந்தது. பாகுபாடு இருந்தது. இந்தச் சட்டம் பாதுகாப்பாக இருந்தது.

ஆனா இன்றைய சூழ்நிலையில் என்ன நடக்குது?

சமூகம் மாறினாலும், சட்டம் மாறலை. இதனால சில இடங்கள்ல misuse, தவறான வழக்குகள், அரசியல் அச்சம்—இவையெல்லாம் உருவாகுது. பல வழக்குகள் நீதிமன்றத்துல பின்னாடி பொய்யென்று நிரூபிக்கப்படுது.

இதுக்குக் காரணம் சட்டம் கெட்டதுனால இல்ல. கால மாற்றத்தைப் புரிஞ்சுக்காம அதை திருத்தாம விட்டதால.

இப்ப நிதர்சனம் இதுதான்.

பழைய கீழ் சமுதாயம் மேலே வந்துட்டு இருக்கு.

பழைய மேல்சமுதாயம் பல இடங்கள்ல கீழே தள்ளப்பட்டுட்டு இருக்கு.

சட்டம் இதைப் பார்க்க மறுக்குது.

நேர்மறை என்ன? பல தலைமுறைகள் முன்னேறினாங்க.

எதிர்மறை என்ன? முன்னேறாதவர்களுக்கு, அவர்களோட ஜாதி காரணமா உதவி கிடைக்கல.

இதைக் சரி செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு அரசியல் அமைப்புகளுக்கும்தான், சட்ட திருத்தத்துக்கும்தான்.

உண்மையான தீர்வு என்னன்னா—

கல்வி, scholarship, age relaxation, job reservation—இவையெல்லாம் உண்மையான தாழ்த்தப்பட்ட நிலைமை அடிப்படையில வழங்கப்படணும். ஜாதி மட்டும் அடிப்படையா இருக்கக் கூடாது.

அதுதான் சமூக அமைதியையும், உண்மையான சமத்துவத்தையும் தரும்.

இந்த பதிவு யாரையாவது குற்றம் சொல்ல எழுதப்பட்டது இல்லை.

யாரையும் வெறுக்க எழுதப்பட்டதும் இல்லை.

நம்ம சமூகம் எங்க நிக்குது, எங்க தடுக்குது—அதைக் யோசிக்க வைக்கத்தான்.

இதைக் படிச்சிட்டு உங்கள் கருத்தை சொல்லுங்க.

ஏற்கலாமா, மறுக்கலாமா—ஆனா யோசிக்காம கடக்காதீங்க.