உழைப்பின் ஒளி: வறுமையை வென்ற கோடரி!

உழைப்பின் ஒளி: வறுமையை வென்ற கோடரி!

உங்கள் அனைவரின் மீதும் இறைவனின் சாந்தியும் சமாதானமும் உண்டாவதாக.. "ஒருத்தனுக்கு மீனை சும்மா இலவசமா பிடிச்சு தர்றதை விட, அவனுக்கு அந்த மீன பிடிக்கக் கத்துக் கொடுக்கணும்" அப்படின்னு நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி சொல்லக் உங்க காதுல கேட்டிருப்பீங்க. அடுத்தவங்ககிட்ட எதுக்காகவும் கையேந்தாம, நம்ம சொந்தக் கால்ல நிக்கிறதுதான் ஆகச்சிறந்த சுயமரியாதை ஆண வாழ்க்கை. ஆனா, இந்த அற்புதமான தத்துவத்தை இன்னைக்கு நேத்து இல்ல, சுமார் 1400 வருஷங்களுக்கு முன்னாடியே அண்ணல் நபிகள் நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் எவ்வளவு எதார்த்தமா, ஒரு ஏழை மனிதரோட வாழ்க்கையில செஞ்சு காட்டியிருக்காங்கன்னு இந்த விரிவான கதையில பார்க்கலாம். வாங்க கதைக்குள்ள போகலாம்!

மதீனா நகரத்துல அன்னைக்கு சாயங்காலம் பொழுது அழகா சாய்ஞ்சுக்கிட்டு சூரிய மறைஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு. மஸ்ஜிதுந் நபவி மசூதியில தொழுகை எல்லாம் முடிஞ்சு மக்கள் எல்லாரும் அவங்க அவங்க வீட்டுக்குக் கிளம்பிக்கிட்டு இருந்தாங்க. ஆனா, அந்த மசூதியோட ஒரு ஓரத்துல அன்சாரி தோழர் ஒருவர் ரொம்ப சோகமா வாடுன மூஞ்சியோட உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் பேரு அஸ்லம்.

அவரோட முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரிஞ்சது, மனுஷன் பல நாளா பசியிலயும் வறுமையிலயும் வாடியிருக்கார்னு. வேலை தேடித் தேடி அலுத்துப்போயிட்டாரு போல. வீட்ல இருக்குற சின்னப் புள்ளைங்க பசியால அழுகுற சத்தத்தைக் கேட்க முடியாம, நெஞ்சு பொறுக்காம, யாராச்சும் நமக்கு தெரிஞ்சவங்ககிட்ட உதவி கேட்கலாம்னுதான் மசூதிக்கு வந்திருந்தார். ஆனா, யார்கிட்டயும் போய் கையேந்த அவரோட சுயமரியாதை அவருக்கு இடம் கொடுக்கல. வெட்கத்தோடயும் தயக்கத்தோடயும் தலை குனிஞ்சு உட்கார்ந்திருந்தார்.

அப்போ, அந்த வழியா கருணையே உருவான மாநபி முஹம்மது ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் வராங்க. அஸ்லமோட சுருங்கிய வயிறும், வாடிப்போன முகமும் அவரோட கஷ்டமான நிலையை நபியவங்களுக்குப் புரிய வச்சது.

நபியவர்கள் அஸ்லம் பக்கத்துல மென்மையா பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து, "அஸ்லமே, உங்க வீட்ல ஏதாச்சும் பொருட்கள் இருக்கா?" அப்படின்னு அன்பா கேட்டாங்க.

அஸ்லம் ரொம்பத் தயங்கிட்டே, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் வீட்ல பெருசா சொல்றதுக்கு எதுவுமே இல்லைங்க. ரெண்டே ரெண்டு பொருள் மட்டும் தான் இருக்கு. ஒன்று, நாங்க உடம்புல போர்த்திக்கிற ஒரு முரட்டு கம்பளித் துணி இருக்கு அதைத்தான் தரையிலயும் விரிச்சுப் படுத்துப்போம். போர்தியும் படுத்துக்குவோம். இன்னொன்னு, நாங்க தண்ணி குடிக்கப் பயன்படுத்துற ஒரு மரப் பாத்திரம். அவ்வளவுதான் இதைத் தவிர எங்ககிட்ட ஒரு பைசா கூட இல்லை, எங்க சாப்பாட்டுக்கும் வழியில்லை" அப்படின்னு கண்ணீரோட சொன்னார்.

உடனே நபியவர்கள் முகம் சுளிக்காம புன்னகையோட, "அப்படியா, பரவாயில்லை. அந்த ரெண்டு பொருட்களையும் வீட்ல போய் எடுத்துக்கிட்டு முதல்ல இங்க வாங்க" அப்படின்னு சொன்னாங்க.

அஸ்லமும் வேகவேகமா வீட்டுக்கு ஓடிப் போய், அந்தப் பழைய கம்பளியையும் மரப் பாத்திரத்தையும் எடுத்துட்டு வந்து நபியவர்கள் முன்னாடி கொண்டு வந்து வச்சார்.

அப்போ அங்க நிறைய தோழர்கள் கூடியிருந்தாங்க. நபியவர்கள் அந்தப் பொருட்களைத் தன்னோட கைகள்ல எடுத்து உயர்த்திப் பிடிச்சு, சுத்தியிருந்தவங்களைப் பார்த்து, "இந்த ரெண்டு பொருட்களையும் விலை கொடுத்து வாங்க உங்களில் யார் தயார்?" அப்படின்னு கேட்டாங்க.

கூட்டத்துல இருந்து ஒரு தோழர் எந்திரிச்சு, "இறைத்தூதர் அவர்களே! நான் இதை ஒரு திரஹம்க்கு அதாவது ஒரு வெள்ளி காசுக்கு வாங்கிக்கிறேன்" அப்படின்னு சொன்னார்.

ஆனா நபியவர்கள் திருப்தியடையல. "இந்த ஒரு திரஹத்தை விட அதிகமா காசு தந்து இதை வாங்க வேற யாருமே இல்லையா?" அப்படின்னு ரெண்டு மூணு தடவை சத்தமாக் கேட்டாங்க.

அப்போ அங்க இருந்த இன்னொரு செல்வந்தர் முன்வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் இதை ரெண்டு திரஹம்களுக்கு வாங்கிக்கிறேன்" அப்படின்னு சொன்னார். நபியவர்கள் அந்த ரெண்டு வெள்ளிக் காசுகளையும் வாங்கிட்டு, பொருட்களை அவர்கிட்ட  கொடுத்துட்டாங்க.

இப்போ நல்லா கவனிங்க மக்களே! நபியவர்கள் நினைச்சிருந்தா, மதீனா நகர்ல இருந்த பெரிய பெரிய பணக்காரங்ககிட்ட சொல்லி, அஸ்லமுக்கு மூட்டை மூட்டையா பேரீச்சம்பழத்தையும், அரிசியையும், கோதுமையையும் இலவசமா கொடுத்திருக்க முடியும். ஏன், அவரோட சில மாத குடும்பச் செலவுக்குப் பணத்தைக் கூட வாரி வழங்கியிருக்கலாம். ஆனா, அப்படிச் செஞ்சா அஸ்லம் எப்பவுமே அடுத்தவங்க தர்மத்துல வாழப் பழகிடுவார், அவரோட உழைக்கும் திறன் மழுங்கி போயிடும்னு நபியவர்கள் நினைச்சாங்க.

அதனால, அந்த ரெண்டு காசுகளையும் அஸ்லம்கிட்ட கொடுத்து, "இதோ பாருங்க அஸ்லம்! இந்த ஒரு காசுல உங்க குடும்பத்துக்குத் தேவையான சாப்பாட்டுப் பொருட்களை வாங்கி வீட்ல கொடுத்துடுங்க. அவங்க முதல்ல பசியாறட்டும். இந்த இன்னொரு காசுல ஒரு நல்ல கோடரியை கூர்மையா இருக்கும் படி விலைக்கு வாங்கிட்டு என்கிட்ட வாங்க" அப்படின்னு சொன்னாங்க.

அஸ்லமும் நபியவர்கள் சொன்னபடியே செஞ்சார். ஒரு காசுல குடும்பத்துக்கு ரேஷன் பொருட்கள் வாங்கிப் போட்டுட்டு, இன்னொரு காசுல ஒரு நல்ல இரும்புக் கோடரியை வாங்கிட்டு ஓடோடி வந்தார். ஆனா, அந்த கோடரியில கைப்பிடி மரக்கட்டை இல்லாம வெறும் இரும்பு மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அப்போ ஒரு ஆச்சரியம் நடந்தது! அண்ணல் நபியவர்கள் ஒரு மாபெரும் ஆன்மீகத் தலைவர், ஒரு நாட்டின்  அதிபராக இருக்கிறவர். ஆனா, கொஞ்சமும் யோசிக்காம, தரையில கிடந்த ஒரு நல்ல நீளமான மரக்கிளையை எடுத்தாங்க. தங்களோட சொந்த கைகளாலேயே அதைச் செதுக்கி, அந்த கோடரிக்குக் கைப்பிடிய மாட்டிப் பொருத்துனாங்க.

அப்புறம் அஸ்லமோட கைகளைப் பிடிச்சு, "இந்தக் கோடரியை எடுத்துக்கிட்டு நேரா மரங்கள் இருக்கிற காட்டுக்குப் போங்க. அங்க விறகு வெட்டி எடுத்துட்டு வந்து நகரத்துச் சந்தையில வித்து பிழைப்பு நடத்துங்க. இனிமேல் இருந்து 15 நாட்களுக்கு உங்களை நான் இந்த மசூதிப் பக்கமே பார்க்கக் கூடாது. போங்க, போய் நல்லா உழைச்சு பாடுபடு!" அப்படின்னு அன்பான கட்டளையிட்டாங்க.

அஸ்லமுக்குக் கண்களெல்லாம் கலங்கிடுச்சு. நாட்டின் அதிபரே தன் கைப்பட செதுக்கிக் கொடுத்த கோடரியை நெஞ்சார அணைச்சுக்கிட்டு, துஆ செஞ்சுட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

ஆனா, அடுத்த 15 நாட்களும் அஸ்லமுக்கு அத்தனை சுலபமா ஒன்னும் இல்லைங்க. தினமும் அதிகாலையிலயே எழுந்து தொழுகையை முடிச்சுட்டு, கோடரியைத் தோள்ல தூக்கிட்டு காட்டுக்கு ஓடுவார். சுட்டெரிக்கும் வெயில்ல, காத்துல நின்னு மரங்களை வெட்டணும். முதல் நாள் காட்டுக்குள்ள போய் கோடரியால மரத்தை வெட்டும்போது அஸ்லமுக்கு கை, கால் எல்லாம் பயங்கரமா வலிக்க ஆரம்பிச்சது. ஒரு மரக்கில் அவர் கையில பட்டு ரத்தம் கூட வந்துருச்சு.கைகள்ல கொப்புளங்கள் வந்துடுச்சு. உடம்பெல்லாம் ஒரே வலி. 'நாம பேசாம யாராச்சும் தர்மம் பண்ண மாட்டாங்களான்னு மசூதி வாசல்லயே உட்கார்ந்திருக்கலாமோ'னு கூட ஒரு நிமிஷம் அவருக்குத் தோணியிருக்கும். அந்த அளவுக்கு ஒரு கஷ்டப்பட்டார்.

ஆனா, மாலையில கஷ்டப்பட்டு வெட்டின விறகுக் கட்டுகளைத் தலையில சுமந்துட்டு வந்து சந்தையில வித்து, அந்த வளர்ச்சி சம்பாதிச்ச பணத்தோட வீட்டுக்குள்ள நுழையும்போது... பசியில்லாம நிம்மதியா சாப்பிட்ட அவரோட குழந்தைகளோட முகத்தைப் பார்த்ததும், அஸ்லமுக்கு அந்த உடம்பு வலி எல்லாமே பறந்து போயிடுச்சு! உழைப்போட நிஜமான சுகம் என்னன்னு அவருக்குப் புரிய ஆரம்பிச்சது.

நாட்கள் போகப் போக, அஸ்லம் விறகு வெட்டுறதுல செம எக்ஸ்பர்ட் ஆயிட்டாரு. அவரோட கைகள் தழும்பேறி ஸ்ட்ராங் ஆகிடுச்சு. அதாவது அவர் கை காப்பு காட்சி மறுத்து போச்சு.

கரெக்டா 15 நாட்கள் கழிச்சு, அஸ்லம் திரும்பவும் மஸ்ஜிதுந் நபவி மசூதிக்கு வர்றார். ஆனா இந்தத் தடவை அவர் வறுமையில வாடிப் போய் வரல; கௌரவமான உழைப்போட ஒளியில, ஒரு புது மனுஷனா கம்பீரமா நடந்து வர்றார். டிரஸ்ஸும் நல்லா அழகா வெண்மையாய்  இருந்துச்சு.

அவர் நபியவர்கள் முன்னாடி வந்து நின்னு, ரொம்பப் பெருமையா, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்க காட்டிய வழியால நான் கஷ்டப்பட்டு உழைச்சுச் சம்பாதிச்ச பணம் இது. என்கிட்ட இப்போ 10 வெள்ளிக் காசுகள் இருக்கு! இதுல சில காசுகள்ல என் குடும்பத்துக்குத் துணிமணி எடுத்தேன், சில காசுகள்ல சாப்பாடு வாங்கினேன். மீதிப் பணம் என்கிட்ட சேமிப்பா இருக்கு" அப்படின்னு ரொம்ப சந்தோஷமா சொன்னார்.

நபியவர்கள் அஸ்லமோட முகத்தைப் பார்த்து ரொம்பத் திருப்தியா சிரிச்சாங்க. அப்புறம் சுத்தியிருந்த மத்த தோழர்களைப் பார்த்து வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அந்த தங்க வரிகளைச் சொன்னாங்க:

"நாளைக்கு மறுமை நாள்ல (தீர்ப்பு நாள்ல) மத்தவங்ககிட்ட பிச்சை எடுத்த வடுவோடு உங்க முகத்தை நீங்க வச்சுக்கிறதை விட, உங்க சொந்தக் கைகளால உழைச்சு இந்த மாதிரி கௌரவமா சம்பாதிக்கிறதுதான் எவ்வளவோ சிறந்தது!"

பிளாக்கர் நண்பர்களுக்கான குட்டி மெசேஜ் (Conclusion):

இஸ்லாமியப் பார்வையில வறுமையை ஒழிக்க ரெண்டு சூப்பர் வழிகள் இருக்கு பிரண்ட்ஸ். ஒன்னு, உடம்பு முடியாதவங்க, வயசானவங்க, ஆதரவற்றவங்களுக்கு 'ஸகாத், சதகா'ன்ற பேர்ல தர்மம் செஞ்சு காப்பாத்துறது. ஆனா, நல்லா திடகாத்திரமா இருக்குற மனுஷன் மத்தவங்ககிட்ட கையேந்துறதை இஸ்லாம் வன்மையா மறுக்குது.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அஸ்லமுக்கு விறகு வெட்டும் தொழிலை ஒரு வழிகாட்டியா அமைச்சு, முதலீட்டையும் தந்து, அவரே உழைக்க வச்சதன் மூலமா, ஒரு மனிதனோட சுயமரியாதையை மீட்டுக் கொடுத்திருக்காங்க. நாமும் அடுத்தவங்களை எதிர்பார்க்காம நம்ம திறமையை வச்சு உழைச்சு முன்னேறணும்ன்றதுதான் இதோட மெயின் அஜெண்டா.

சோ பிரண்ட்ஸ், இந்தக் கதை உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தா உங்க கருத்துக்களைக் கமெண்ட்ல சொல்லுங்க, அப்படியே உங்க நண்பர்களுக்கும் ஷேர் பண்ணுங்க! அடுத்த ஒரு சூப்பர் ஆர்ட்டிக்கிள்ல உங்களைச் சந்திக்கிறேன்!

 பிளாக்கர் சைட்ல தட்டிவிடலாமா? இல்ல வேற ஏதும் டவுட்ஸ் இருக்கா?