தாலியோட பாரம் – மௌனமா கருகுன ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கை

பகுதி 1 – வெளியில நல்லவன்... உள்ளுக்குள்ள வேற மனுஷன்

காலையில சூரியன் எட்டிப் பாக்குற நேரம். தெருவெல்லாம் சாணி தெளிச்ச வாசனை. வாசல்ல பொம்பளங்க கோலம் போட்டுக்கிட்டு பேசுற சத்தம். மாட்டுக் கழுத்துல மணி ஒலிக்குது. அந்த மாதிரி அமைதியான ஒரு கிராமத்துலதான் செல்வி வாழ்ந்தா.

செல்வின்னா... ஊர்ல யாரையும் காயப்படுத்திப் பேசத் தெரியாத பொண்ணு. அடக்கமும், மரியாதையும், நல்ல குணமும் இருந்ததுனால எல்லாருக்கும் அவ மேல ஒரு தனி பாசம்.

ஒருநாள் அவளுக்கு கல்யாணம் பேசினாங்க.

"மாப்பிள்ளை பேரு முத்தையா... பக்கத்து டவுன்ல சொந்தமா மளிகைக் கடை வச்சிருக்கான். நல்ல குடும்பம். கெட்ட பழக்கம் எதுவும் இல்ல. பொண்ணு ராஜாத்தி மாதிரி வாழ்வா..."ன்னு புரோக்கர் சொல்ல சொல்ல, செல்வியோட அப்பா அம்மா நம்பிட்டாங்க.

ஊர்க்காரங்களும்,

"அட... செல்விக்குப் பெரிய அதிர்ஷ்டம் அடிச்சிருக்கு. நல்ல எடம் கிடைச்சிருக்கு..."ன்னு பேசிக்கிட்டே இருந்தாங்க.

கல்யாண நாள் வந்துச்சு.

கெட்டி மேளம் முழங்குச்சு. சொந்தக்காரங்க கூட்டமா நின்னாங்க. முத்தையா செல்வி கழுத்துல தாலி கட்டுனான்.

அந்த நிமிஷத்துல செல்வியோட அம்மா கண்ணுல ஆனந்தக் கண்ணீர்.

"என் பொண்ணு இனிமே சந்தோஷமாத்தான் இருப்பா..."ன்னு மனசார நினைச்சாங்க.

ஆனா...

விதி வேற கணக்கு போட்டுட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு சின்ன கருத்து...

நம்ம ஊர்ல கல்யாணம் பண்ணும்போது, "மாப்பிள்ளைக்கு எவ்வளவு சம்பளம்? எவ்வளவு சொத்து?"ன்னுதான் அதிகமா விசாரிப்பாங்க.

ஆனா...

அவனுக்கு குடிப்பழக்கம் இருக்கா... பொய் பேசுற பழக்கம் இருக்கா... குடும்பத்தை மதிக்கிறவனா... கோபக்காரனா... இதையெல்லாம் கேக்குறவங்க ரொம்பக் குறைவு.

வெளியில நல்லவனா நடிக்குறது சுலபம்.

ஆனா ஒரு மனுஷனோட உண்மையான குணம் தெரிஞ்சுக்கணும்னா, அவனோட பழக்கவழக்கத்தைக் கேட்டு விசாரிக்கணும்.

அந்த ஒரு அலட்சியம்...

பல பொண்ணுங்களோட வாழ்க்கையையே நாசம் பண்ணிடுது.

கல்யாணம் முடிஞ்சு முதல் சில நாளு முத்தையா ரொம்ப நல்லவனா நடந்துக்கிட்டான்.

காலையில கடைக்குப் போவான்.

சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வருவான்.

"சாப்பிட்டியா... களைப்பா இருக்கியா..."ன்னு செல்விக்கிட்ட அக்கறையா பேசுவான்.

இதையெல்லாம் பார்த்த செல்வி...

"எனக்கு நல்ல புருஷன் கிடைச்சிருக்காரு..."ன்னு மனசுக்குள்ள சந்தோஷப்பட்டா.

அவளோட வாழ்க்கை இனிமே பூ மாதிரி மலரப் போகுதுன்னு நம்பினா.

ஆனா...

சில நடிப்புகளுக்கு ஆயுசு ரொம்பக் குறைவு.

அந்த நடிப்பும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா கலைஞ்சு ஆரம்பிச்சுச்சு…

தாலியோட பாரம்

பகுதி 2 – மறைக்க முடியாத குடி

கல்யாணம் ஆன முதல் இரண்டு மூணு மாசம் எல்லாமே நல்லாதான் போச்சு.

செல்விக்கே சில சமயம்,

*"இவ்வளவு நல்ல மனுஷன் எனக்கு கிடைச்சதே பெரிய பாக்கியம்..."*ன்னு தோணும்.

ஆனா...

நல்லா ஓடுற ஆத்துல கூட அடியில சுழி இருக்கும்.

அது வெளியில இருந்து தெரியாது.

ஒரு நாள்...

ராத்திரி ஒன்பது மணி ஆச்சு.

முத்தையா இன்னும் வீட்டுக்கு வரல.

"கடையில வேலை ஜாஸ்தியா இருக்கும்..."ன்னு செல்வி நினைச்சா.

பத்து மணி...

பதினொரு மணி...

அதுக்கப்புறம்தான் வீட்டுக்குள்ள வந்தான்.

வந்ததும் செல்வியைக் கூடப் பார்க்கல.

நேரா கிணற்றடிக்குப் போயி வாயைக் கொப்பளிச்சான்.

முகத்தையும் கழுவிக்கிட்டு உள்ளே வந்தான்.

"ஏங்க... இவ்வளவு நேரமா?"

ன்னு செல்வி மெதுவா கேட்டா.

"கடையில கணக்கு பாத்தேன்... ரொம்ப டயர்டா இருக்கு... சாப்பாடு போடு..."

ன்னு சொல்லிட்டு வேற பேச்சே பேசல.

அந்த நாளோட ஆரம்பிச்சது...

அடுத்தடுத்து பல நாளும் அதே மாதிரி.

தினமும் நேரம் கழிச்சுத்தான் வீட்டுக்கு வருவான்.

வந்ததும் வாயைக் கழுவுவான்.

அதுக்கப்புறம் நேரா படுத்துக்குவான்.

செல்விக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சந்தேகம் வர ஆரம்பிச்சுச்சு.

"என்ன மறைக்குறாரு...?"

ன்னு மனசு கேட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒரு நாள்...

நள்ளிரவு.

முத்தையா ஆழ்ந்த தூக்கத்துல இருந்தான்.

செல்விக்குத் தூக்கம் வரல.

அவன் பக்கத்துல படுத்திருந்தப்போ...

அவன் மூச்சுல இருந்து ஒரு விசித்திரமான நெடி.

அது அவளுக்குப் பழக்கமான வாசனை இல்ல.

கொஞ்சம் எரிச்சலா...

கொஞ்சம் ரசாயனம் மாதிரி...

கொஞ்சம் குமட்டுற மாதிரி...

"இது என்ன வாசனை...?"

ன்னு யோசிச்சா.

அவ கிராமத்துல வளர்ந்த பொண்ணு.

சாராய வாசனையே அவளுக்குத் தெரியாது.

ஆனா...

அது நல்ல விஷயத்தோட வாசனை இல்லன்னு மட்டும் அவ மனசு சொல்லிச்சு.

ஒரு சின்ன கருத்து...

தப்புன்னு சொல்லப்படுற எந்த பழக்கமும்...

முதல் நாளே பெரியதாக வராது.

சின்ன பொய்யா ஆரம்பிக்கும்...

அப்புறம் மறைக்க ஆரம்பிக்கும்...

பிறகு அதையே வாழ்க்கையா மாற்றிடும்.

ஒருத்தன் எவ்வளவு மறைக்க நினைச்சாலும்...

தப்புக்கு ஒரு நாள் முகம் கிழியும்.

உண்மை வெளியே வந்தே தீரும்.

அடுத்த வாரம்...

சனிக்கிழமை.

ராத்திரி.

வீட்டு வாசல்ல நாய் குரைக்குது.

கதவு திறந்து பார்த்த செல்வி...

அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போனா.

முத்தையா...

நிக்கவே முடியாம தள்ளாடிக்கிட்டு வந்தான்.

சுவரைப் பிடிச்சு ஒரு அடி...

வாசலைப் பிடிச்சு இன்னொரு அடி...

அப்படி வந்தவன்...

வாசல்லயே தடுமாறி கீழே விழுந்துட்டான்.

அவன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு குவாட்டர் பாட்டில் உருண்டு வெளியே வந்துச்சு.

அதப் பார்த்த நொடிக்கே...

செல்வியோட மனசு நொறுங்கிப் போச்சு.

"ஐயோ... இவரு குடிக்கிறாரா...?"

அதுவரைக்கும் இருந்த எல்லா சந்தோஷமும்...

ஒரே நிமிஷத்துல சாம்பலாயிடுச்சு.

அவனைக் கஷ்டப்பட்டு தூக்கி உள்ளே கூட்டிட்டு போனா.

கால்ல விழுந்து கதறினா.

"ஏங்க...

நமக்காக வாழ வேண்டிய வயசு இது...

இந்தக் குடி எதுக்கு?

இன்னைக்கே இதை விட்டுடுங்க...

நாம நல்லா வாழலாம்..."

ன்னு அழுதா.

முத்தையா...

அந்த நேரம் மனிதனா இல்ல.

குடிதான் பேசுச்சு.

"ஏய்...

எனக்குப் புத்தி சொல்ல வராத...

என் காசு...

என் இஷ்டம்...

குடிப்பேன்...

உனக்கு என்ன?"

ன்னு கத்திட்டு...

செல்வியையே தள்ளிவிட்டான்.

அந்தத் தள்ளல்...

அவ உடம்புல மட்டும் இல்ல...

அவ மனசுலயும் பெரிய காயம் போட்டுச்சு.

அன்னைக்குத்தான்...

கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி புரோக்கரும்...

மாப்பிள்ளை வீட்டாரும்...

இந்தக் குடிப்பழக்கத்தை மறைச்சு...

தன்னோட வாழ்க்கையை ஏமாத்திட்டாங்கள்னு செல்விக்குப் புரிஞ்சுச்சு.

ஆனா...

இன்னும் அவளுக்குத் தெரியல...

இந்தக் குடி...

அவளோட வாழ்க்கையையே சுட்டெரிக்கப் போகுதுன்னு…

தாலியோட பாரம்

பகுதி 3 – பழி மட்டும் பொண்ணு மேல

அந்த நாள்ல இருந்து முத்தையாவோட குடி நாளுக்கு நாள் அதிகமாயிடுச்சு.

கடைக்குப் போறத விட டாஸ்மாக் போறதுதான் முக்கியமாயிடுச்சு.

சம்பாதிச்ச காசு வீட்டுக்கு வர்றத விட, சாராயக் கடைக்குத்தான் போச்சு.

வீட்டுக்குள்ள நிம்மதிங்கறதே இல்லாம போச்சு.

குடிச்சுட்டு வந்தா சண்டை...

குடிக்காம இருந்தா கோபம்...

செல்வி பேசுனா எரிச்சல்...

அழுதா இன்னும் எரிச்சல்...

அவளோட வாழ்க்கை நாளுக்கு நாள் இருட்டாகிக்கிட்டே போச்சு.

கல்யாணம் ஆன ஒரு வருஷம் ஓடிச்சு.

அப்புறம் ரெண்டு வருஷம்.

ஆனா...

குழந்தை பாக்கியம் மட்டும் வரல.

ஊர்க்காரங்க பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

"என்னம்மா... இன்னும் நல்ல விசேஷம் இல்லையா?"

"டாக்டர்கிட்ட போய்ப் பாத்தீங்களா?"

"இந்தப் பொண்ணுக்குத்தான் ஏதாவது குறை இருக்குமோ?"

இந்த மாதிரி வார்த்தைகள் செல்வியோட மனசை தினமும் குத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

வீட்டுக்குள்ளயும் நிலைமை வேற மாதிரி.

முத்தையாவோட அம்மா ஒரு நாள் கோபத்துல,

"எங்க வீட்டுக்கு வந்த நாள்ல இருந்து இந்த வீட்டு சிரிப்பே போயிருச்சு. ஒரு குழந்தையைக்கூட பெத்துத் தர முடியலே!"

ன்னு கத்துனா.

அதுக்கப்புறம் அது தினசரி வசனமாயிடுச்சு.

"மலடி..."

"எங்க வம்சத்தையே நிறுத்த வந்தவ..."

"என்ன பாவம் பண்ணினோமோ..."

இப்படி நாக்கால குத்துறதுக்கு எல்லையே இல்ல.

செல்வி தலைகுனிஞ்சு எல்லாத்தையும் தாங்கினா.

ஏன்னா...

அவளுக்கு குடும்பம் உடையக்கூடாதுன்னு பயம்.

ஒருநாள் எல்லாம் சரியாயிடும்னு நம்பிக்கை.

அதுதான் அவளைக் காப்பாத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு சின்ன கருத்து...

ஒரு குடும்பத்துல குழந்தை இல்லன்னா...

அதுக்கான காரணத்தை ஒருத்தர் மேல மட்டும் சுமத்த முடியாது.

ஆனா நம்ம சமுதாயத்துல இன்னைக்கும் முதல்ல பழி விழுறது பொண்ணு மேலதான்.

அது அவளோட மனசை எவ்வளவு காயப்படுத்தும்னு யோசிக்கிறவங்க ரொம்பக் குறைவு.

மாமியார் சொன்னதுக்காக...

செல்வியை ஒரு டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போனாங்க.

அங்க பரிசோதனை.

இங்க பரிசோதனை.

மருந்து.

ஊசி.

பத்திய சாப்பாடு.

நாட்டு வைத்தியம்.

யாரு என்ன சொன்னாலும் செல்வியைத்தான் அழைச்சிக்கிட்டு போனாங்க.

ஆனா...

"மாப்பிள்ளையும் ஒரு தடவை செக் பண்ணிக்கட்டும்..."

ன்னு டாக்டர் சொன்னப்போ...

முத்தையா முகம் சுளிச்சான்.

"எனக்கு ஒரு குறையும் இல்ல."

ன்னு சொல்லிட்டு எழுந்து வெளியே போயிட்டான்.

அதுக்கப்புறம் அவனை யாராலும் சம்மதிக்க வைக்க முடியல.

அவன் பரிசோதனைக்கே வர மறுத்துட்டான்.

செல்வியோ...

மருந்துக்கு மேல மருந்து சாப்பிட்டு...

உடம்பும் மனசும் சோர்ந்து போயிட்டா.

ஒரு காலத்துல கலகலன்னு சிரிச்ச பொண்ணு...

இப்போ சிரிக்கவே மறந்துட்டா.

ஆனா...

அவளுக்குத் தெரியாம...

இன்னும் பெரிய புயல் ஒன்று அவளோட வாழ்க்கையைக் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு…

தாலியோட பாரம்

பகுதி 4 – தாலிய விட சுயமரியாதை பெருசு

மூணு வருஷமா செல்வி அந்த வீட்டுல உயிரோட இருந்தா தவிர, வாழவே இல்ல.

ஒருநாள்...

ராத்திரி.

அளவுக்கு மீறி குடிச்சுட்டு பைக்கில வந்த முத்தையா, ரோட்டோரமா விழுந்து கிடந்தான்.

வாய்ல நுரை.

உடம்பெல்லாம் நடுக்கம்.

அந்த வழியா போனவங்க பார்த்துட்டு அவசரமா அரசு ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிக்கிட்டுப் போனாங்க.

செய்தி கேட்டதும் செல்வியும், மாமனாரும், மாமியாரும் பதறி ஓடினாங்க.

டாக்டருங்க அவசர சிகிச்சை கொடுத்தாங்க.

பரிசோதனை முடிஞ்சதும், தலைமை டாக்டர் வெளியே வந்தாரு.

"முத்தையாவோட வீட்டுக்காரங்க யாரு?"

ன்னு கேட்டாரு.

மூணு பேரும் எழுந்து நின்னாங்க.

"கொஞ்சம் உள்ள வாங்க."

டாக்டர் ரூமுக்குள்ள போனதும், ரிப்போர்ட்டை மேசைமேல போட்டுட்டு கோபமா பார்த்தாரு.

"உங்க வீட்டுல என்ன நடக்குது?"

யாரும் பேசல.

"இவ்வளவு நாளா மனைவியை மட்டும் டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போயிருக்கீங்க. இவரை ஒரு தடவையாவது முழுமையா பரிசோதனை செய்ய நினைச்சீங்களா?"

மாமியார் மெதுவா,

"டாக்டர்... குறை அவளுக்குத்தான்னு..."

ன்னு ஆரம்பிச்சதும்,

டாக்டர் சத்தமா நிறுத்திட்டாரு.

"யார் சொன்னது?

பரிசோதனை பண்ணாம எப்படி முடிவு எடுத்தீங்க?

ஒரு குடும்பத்துல குழந்தை இல்லன்னா, அது இருவரும் சேர்ந்து பரிசோதனை செய்ய வேண்டிய விஷயம்.

ஆனா நீங்க என்ன பண்ணீங்க?

மருமகப் பொண்ணையே குற்றவாளி மாதிரி நடத்தி, அவளோட மனசையும் உடம்பையும் சிதைச்சுட்டீங்க."

அந்த வார்த்தைகள் ரூமுக்குள்ள அமைதியையே கிழிச்ச மாதிரி இருந்தது.

மாமியார் தலைகுனிஞ்சாங்க.

மாமனார் வாயே திறக்க முடியல.

அந்த நேரம் முத்தையாவுக்கும் கொஞ்சம் நினைவு திரும்பிச்சு.

செல்வியைப் பார்த்ததும் கண்ணுல கண்ணீர்.

"செல்வி...

என்னை மன்னிச்சிரு...

நான் தப்புப் பண்ணிட்டேன்...

உன்னை நம்பாம...

உன்னை காப்பாத்தாம...

உன்னையே எல்லாருக்கும் முன்னாடி அவமானப்பட விட்டுட்டேன்..."

ன்னு கதறினான்.

செல்வி அவனை அமைதியா பார்த்தா.

மூணு வருஷமா அடக்கி வச்சிருந்த கண்ணீர்...

அந்த நிமிஷத்துல கூட வரல.

அழுகை முடிஞ்ச இடத்துல...

தைரியம் பிறந்திருந்தது.

அவ மெதுவா பேச ஆரம்பிச்சா.

"நீங்க குடிச்சது உங்க வாழ்க்கையை மட்டும் கெடுக்கல...

என் வாழ்க்கையையும் கெடுத்துச்சு.

உங்க அம்மா என்னை மலடின்னு தினமும் திட்டும்போது...

நீங்க ஒரு வார்த்தை பேசல.

ஊருக்கு முன்னாடி என்னை அவமானப்படுத்தும்போதும்...

நீங்க அமைதியா இருந்தீங்க.

நான் உங்க மனைவியா இல்ல...

பழி சுமக்குற ஆளா மட்டும் இருந்தேன்."

அந்த வார்டுல இருந்த எல்லாரும் அமைதியா கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க.

"ஒரு தாலி கட்டினா மட்டும் புருஷன் ஆக முடியாது.

மனைவியோட கண்ணீரைக் காப்பாத்துறவன்தான் உண்மையான புருஷன்.

அந்த நாளே...

நீங்க என்னைக் காப்பாத்தாம நின்ன நாளே...

என் மனசுல இந்த தாலி அறுந்து போயிடுச்சு."

அப்படின்னு சொல்லிட்டு...

செல்வி தன்னோட கழுத்துல இருந்த தாலியைப் பிடிச்சா.

ஒரு நிமிஷம் அதைப் பார்த்தா.

அது அவளுக்கு இனி மங்கல நாண் இல்ல...

அடிமைத்தனத்தோட நினைவு.

சட்டுன்னு கழற்றினா.

முத்தையா படுத்திருந்த கட்டில்மேல தூக்கி போட்டா.

"இந்தத் தாலி இனிமே என் கழுத்துல இருக்கத் தகுதியே இல்ல."

அப்படின்னு சொல்லிட்டு திரும்பிப் பார்க்காம நடக்க ஆரம்பிச்சா.

மாமியார் கதறினாங்க.

"மருமகளே... நின்னு..."

செல்வி நிக்கல.

முத்தையா அழுதான்.

"ஒரே ஒரு முறை மன்னிச்சிரு..."

செல்வி திரும்பியே பார்க்கல.

ஆஸ்பத்திரி வாசலைத் தாண்டி வெளியே நடந்தா.

அந்த நடையில தோல்வி இல்ல.

ஒரு பெண்ணோட சுயமரியாதை இருந்தது.

முடிவுரை

குடி ஒரு மனுஷனை மட்டும் அழிக்காது.

அவனை நம்பி வாழ வர்ற குடும்பத்தையும் மெதுவா சிதைக்க ஆரம்பிக்கும்.

மனைவியோட கண்ணீர், பெற்றோரோட நிம்மதி, பிள்ளைகளோட எதிர்காலம்—எல்லாத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா பறிச்சுக்கிட்டு போகும்.

ஒரு பெண் பொறுமையா இருக்கலாம்.

ஆனா அவளோட சுயமரியாதையையும் மனிதத்தன்மையையும் மிதிச்சா...

அவ எடுக்குற ஒரு முடிவு...

அவளோட புதிய வாழ்க்கைக்கான முதல் அடியா மாறிடும்.